*Stout*

~~~

Het ging niet goed met ons, met jou en mij. We raakten elkaar al in geen maanden meer aan, zeiden amper ‘goeiedag’ en sinds kort sliep je op het logeerbed.
Ik hoorde je ’s avonds laat thuiskomen. Je stommelde nog wat rond in de huiskamer, plunderde de ijskast en liep half vallend de trap op.
Wanneer ik na een uur bij je ging kijken lag je negen van de tien keer met je kleren aan in bed, bovenop het dekbed. Met een stomme grijns om je mond.
Ik trok je schoenen uit en rolde je onder de dekens.
Want ik hield van je. Read more…

Fien: Frans

.

~~~

Vrolijk was ie niet, dus ‘vrolijke Frans’ ging hier al niet op. Hij was gepikeerd dat ie in een betaaldparkerenzone was en – jawel! – een euro in de automaat moest gooien. En dat in Amsterdam.
Ik had het kunnen weten. Alles wees er toen al op.
Ik ben heus niet zo’n over-geëmancipeerd type, die beledigd is als er een deur opengehouden wordt, of die standaard zelf haar portemonnee trekt – of nóg erger – alles fifty-fifty wil doen, maar overdrijven is óók een vak.
Hij had met opzet de auto op die plek gezet, zodat het bij die ene Euro zou blijven. Het betekende wel dat we een kwartier moesten lopen. Als ik dat had geweten had ik andere schoenen aan gedaan. Read more…

* Blink *

~~~

Op een gegeven moment dan wil je niet meer. Dan moet het stoppen. Er zal toch wel eens iemand zijn die het ziet en het zal zeggen?

Stop er toch eens mee.

Nu fiets ik hier, over de Van Woustraat. Mijn wielen raken de tramrails en ik moet goed balanceren wil ik niet onderuit gaan. Het regent en de rails glinsteren in het schijnsel van het lantaarnlicht. Mijn boosheid doet de pedalen sneller en sneller ronddraaien en ik voel hoe mijn hart in mijn borst pompt. Met diepe slagen gutst mijn bloed door het lichaam, mijn bloedvaten verwijden en adrenaline doet de borstcrawl. Snel, sneller, snelst. De wedstrijd is begonnen. Read more…

*Weerzien II*

.

~~~

In de jaszak omsloten haar vingers het koude metaal van een ouderwetse ijspriem.
Ze had hem jarenlang bij haar grootouders in het drankenkabinet zien liggen en er dikwijls mee gespeeld. Toen ze ouder werd had ze haar grootvader lief aangekeken en hem gevraagd of zij die priem mocht hebben.
‘Wacht daar maar even mee tot ik dood ben,’ had hij gezegd. ‘Ik zal hem opgeven als erfstuk en er een brief bij doen met een stukje geschiedenis over dat ding.’ Uiteindelijk had Jessica haar grootvader net zolang om zijn hoofd gezeurd en hem overtuigd alvast een stukje te vertellen.
Geheimzinnig had hij haar aangekeken en verteld over de eerste man van oma, zijn vrouw.

Read more…

*Idolaat*

~ Dagboekfragment ~

Lieve Eric,

ik dacht dat ik je kwijt was.
Na onze ontmoeting in de boetiek ben ik dagen achtereen wanhopig naar je op zoek geweest. Ik zwierf over straat, vroeg aan compleet vreemden of ze je hadden gezien en ik las iedere letter van elk dagblad.
Ik was ten einde raad.
Max heeft het gelukkig niet in de gaten gehad; die heeft het zo druk met speuren naar jou dat hij mij lijkt te vergeten.
Ik vind dat niet erg. Ik denk toch alleen maar aan jou.
Hij is zich laatst kapot geschrokken toen ik op een avond in bed zomaar bovenop hem kroop en hem bereed als een amazone.
Hij was eigenlijk te moe om het met me te doen, maar ik had de hele dag aan jou lopen denken en was Read more…

*Slecht bloed*

.

~~~

Hij zegt dat het beter is als ik hier blijf…

~

Ik zag hoe mijn vader mijn moeder met de spade sloeg.
In haar hoofd, waar hij het groene metaal terecht liet komen, ontstond een gapend gat, waar met korte, pulserende bewegingen, bloed uit sijpelde. Waar ik me het meest over verwonderde was dat het leek of mijn moeder zwart bloed had. Door de duisternis van de avond kon ik niet zien hoe vuurrood het eigenlijk was.

Ik had wel eens van ‘blauw bloed’ gehoord. Dat had iets met ‘van adel zijn’ te maken, maar wat dat was wist ik toen niet precies. Misschien was dit wel héél donkerblauw bloed en was mijn moeder heel erg van adel.
Terwijl mama papa onthutst aankeek, knipperde ze een paar keer met haar ogen. Read more…

Bedorven

Ze had hem niet gehoord, hij had het goed gedaan. Pas op het allerlaatste moment had ze zich ietwat verschrikt omgedraaid. Haar schreeuw had hij weten te smoren en het stompe voorwerp op haar hoofd had haar voor eeuwig het zwijgen opgelegd. Ze viel languit in de dikke laag sneeuw. Read more…