.Morgen stop ik.

.

~~~

Wanneer het is begonnen kan ik me niet herinneren, maar dat het ooit begon is zeker, want daarna kon ik er niet meer mee ophouden. Het lijkt onderhand wel een verslaving.
Het werd me dan ook wel heel erg makkelijk gemaakt; de kat op het spek binden vind ik een understatement.

Niemand weet het, niemand merkt er ooit iets van, al is de kans om te worden betrapt natuurlijk altijd aanwezig. Zou dat het zijn? Dat ik kick op het risico om te worden gesnapt? Dat ik dweep op de roes die de adrenaline me geeft?
Ik voel hoe mijn hart in mijn slapen bonst als ik de portemonnee open knip en het geld eruit pak. Ik stop de knisperend verse briefjes van 50 en 100 Euro in mijn bh. Read more…

* De Boodschapper *

Nadat een jongeman zo vriendelijk was geweest om haar koffers bovenin het bagagerek te leggen was ze gaan zitten. Ze knoopte haar sjaal en jas wat losser en wreef haar handen warm. Met lege ogen staarde ze naar buiten. De ramen van de trein waren vies en in het vuil was met krullerige vingerafdrukken en hanenpoten geschreven. In spiegelbeeld stonden er namen van geliefden te lezen, met hartjes en pijltjes. Maar ook scheldwoorden en schuttingtaal.

‘Mag ik hier zitten, mevrouw?’ klonk een stem naast haar.
Ze keek om en zag een jongetje naast de bank staan. Het kind was vast niet ouder dan een jaar of tien en veel te luchtig gekleed voor de tijd van het jaar. Zijn rode broek kwam amper over zijn knieën en het T-shirt liet een stukje van zijn buik zien. De veters van zijn sneakers had hij niet gestrikt, maar diep in de schoenen gepropt. Ze schrok van de blauwe ogen van de jongen. Dezelfde kleur als Niek… Read more…

*Stout*

~~~

Het ging niet goed met ons, met jou en mij. We raakten elkaar al in geen maanden meer aan, zeiden amper ‘goeiedag’ en sinds kort sliep je op het logeerbed.
Ik hoorde je ’s avonds laat thuiskomen. Je stommelde nog wat rond in de huiskamer, plunderde de ijskast en liep half vallend de trap op.
Wanneer ik na een uur bij je ging kijken lag je negen van de tien keer met je kleren aan in bed, bovenop het dekbed. Met een stomme grijns om je mond.
Ik trok je schoenen uit en rolde je onder de dekens.
Want ik hield van je. Read more…

Fien: Frans

.

~~~

Vrolijk was ie niet, dus ‘vrolijke Frans’ ging hier al niet op. Hij was gepikeerd dat ie in een betaaldparkerenzone was en – jawel! – een euro in de automaat moest gooien. En dat in Amsterdam.
Ik had het kunnen weten. Alles wees er toen al op.
Ik ben heus niet zo’n over-geëmancipeerd type, die beledigd is als er een deur opengehouden wordt, of die standaard zelf haar portemonnee trekt – of nóg erger – alles fifty-fifty wil doen, maar overdrijven is óók een vak.
Hij had met opzet de auto op die plek gezet, zodat het bij die ene Euro zou blijven. Het betekende wel dat we een kwartier moesten lopen. Als ik dat had geweten had ik andere schoenen aan gedaan. Read more…

* Blink *

~~~

Op een gegeven moment dan wil je niet meer. Dan moet het stoppen. Er zal toch wel eens iemand zijn die het ziet en het zal zeggen?

Stop er toch eens mee.

Nu fiets ik hier, over de Van Woustraat. Mijn wielen raken de tramrails en ik moet goed balanceren wil ik niet onderuit gaan. Het regent en de rails glinsteren in het schijnsel van het lantaarnlicht. Mijn boosheid doet de pedalen sneller en sneller ronddraaien en ik voel hoe mijn hart in mijn borst pompt. Met diepe slagen gutst mijn bloed door het lichaam, mijn bloedvaten verwijden en adrenaline doet de borstcrawl. Snel, sneller, snelst. De wedstrijd is begonnen. Read more…