~ Dagboekfragment ~

Lieve Eric,

ik dacht dat ik je kwijt was.
Na onze ontmoeting in de boetiek ben ik dagen achtereen wanhopig naar je op zoek geweest. Ik zwierf over straat, vroeg aan compleet vreemden of ze je hadden gezien en ik las iedere letter van elk dagblad.
Ik was ten einde raad.
Max heeft het gelukkig niet in de gaten gehad; die heeft het zo druk met speuren naar jou dat hij mij lijkt te vergeten.
Ik vind dat niet erg. Ik denk toch alleen maar aan jou.
Hij is zich laatst kapot geschrokken toen ik op een avond in bed zomaar bovenop hem kroop en hem bereed als een amazone.
Hij was eigenlijk te moe om het met me te doen, maar ik had de hele dag aan jou lopen denken en was zo opgewonden. Masturberen was niet meer genoeg; ik wilde een man in me voelen.
Ik had het ene na het andere orgasme. Ik hoefde alleen maar aan jou te denken en ik kwam. Het beeld van jouw tong langs het bebloede mes liet me telkens sidderen van genot.
Max schreeuwde luid toen hij diep in me klaarkwam. Ik sloeg hem een paar keer keihard in zijn gezicht. Dat voelde geweldig!
Wat er met me aan de hand was, vroeg hij toen hij weer op adem was gekomen. Ik ben anders niet zo, zo gepassioneerd, laten we maar zeggen.
Hij noemde me bezeten.
Het is ook nooit goed!

De dag er na gebeurde er iets waardoor ik mijzelf nog meer met jou verbonden voelde: mijn buurjongetje was met een vriendje aan het belletje trekken. Ook bij ons huis. Op een gegeven moment heb ik hem achter de struiken opgewacht en hem bij zijn haren ons huis ingetrokken. Daar moest hij voor straf zijn handje tussen de schuifdeuren houden, terwijl ik deze 5 keer met een klap dichttrok.
Hij gilde, huilde, schreeuwde.
Ik genoot!
Zijn middel- en wijsvinger waren gebroken. Ik heb hem zelf naar het ziekenhuis gebracht, waar ze er spalkjes omheen hebben gedaan. Mijn verhaal, dat hij zijn vingers tussen de deur had gekregen geloofden ze.
En, geef toe, daar is geen woord van gelogen.
Op de weg naar huis heb ik gedreigd zijn vingers eraf te snijden, mocht hij mij verraden. De angst in zijn ogen was een haast goddelijke ervaring. Maar daar weet jij natuurlijk alles van.

Het was of het universum ons na maanden weer in de gaten kreeg, want in de bieb zag ik meteen de stapel boeken liggen waar ik in moest kijken. Ze riepen me, schreeuwden om mijn aandacht.
‘Ze zijn te koop,’ zei de bibliothecaresse. ‘Eén of andere onverlaat heeft er in zitten schrijven. Die rottige pubers ook!’
Haar hart bloedde, ik zag het. Ze vond het vreselijk dat er in de boeken gekrast, geschreven en omcirkeld was.
Ik zocht de stukken op voelde het bloed naar mijn kaken stijgen; het duurde maar een paar tellen om te zien dat jij de stukken had omcirkeld.
In totale euforie noteerde ik ze in een opschrijfboekje. Het kostte me nog best wat moeite om je boodschap te ontcijferen. Het waren maar korte passages over het opensnijden van kelen, het wachten op een potentieel slachtoffer en het aflikken van een met bloed besmeurd mes.
Je wist wie ik was en wilde me ontmoeten, las ik er in. Je wilde voor mij doden, omdat je weet dat ik dat mooi vind. Ik huiverde en keek om me heen. Stond je me nu te begluren? Hier, in de bieb? Ik likte wellustig langs mijn lippen en hoopte dat je het zou zien.
Nog diezelfde week heb ik een advertentie laten plaatsen, je aangesproken met ‘Dressed 2 kill’ en vandaag las ik er eentje van jou.
We hadden contact!

Het berichtje dat je daarin voor me had achtergelaten leidde me vanmiddag naar een biografie van Wayne Adam Ford. Een nietszeggende onbenul die stukjes van zijn slachtoffer bij zich droeg toen hij werd gearresteerd. Hoe dom kun je zijn?
Ik dacht eerst dat ik me had vergist, maar toen vond ik het geheugenkaartje, in de rug van het boek. Op mijn telefoon heb ik het bekeken, zittend op de grond van de bieb, tussen de rekken vol boeken over de meest gruwelijke moordenaars.
Jou, mijn liefste, had ik hier in de palm van mijn hand, op het beeldscherm van mijn telefoon.
Ik moet toegeven dat ik schrok. Mijn neef, je had mijn neef ontvoerd! Maar eenmaal bijgekomen van de schrik werd ik overspoeld met bizar hartstochtelijke gevoelens. Ik voelde me zó vereerd, dat je dit voor mij deed.
Daar hing hij, al behoorlijk toegetakeld. Ik zag wat je met zijn oren had gedaan en dat het bloed in straaltjes langs zijn lichaam liep. Zo prachtig mooi om te zien!
Het geheugenkaartje bevatte een bijgesloten mededeling dat de verzender op antwoord wachtte.
Met trillende vingers heb ik een sms-berichtje voor je ingetoetst.

Ik doe wat je me vraagt. Jij bent mijn meester, mijn held, mijn god!

Met alle liefde,
jouw
Sofie

SmsText:
> ‘Aan Dressed 2 kill.
Lieve, liefste.
Met pijn in mijn hart neem ik afscheid van hem. Maar ik wil het.
Omdat ik van je hou.’ <

© Jolka ’09

* Dit is een direct vervolg op Serial Groupie van Peter
* Lees ook Kill & Rush en Mijn liefde voor een moordenaar dat eraan vooraf ging…
* Deze verhalen zijn fictief.

Advertenties