.

~ * ~ * ~ *

Haar dromen waren altijd al heftig geweest, maar dit keer voelt ze dat het meer is. Alsof ze uit haar lichaam is getreden en hem daadwerkelijk kan voelen.
Het koude metaal van het mes glijdt langs haar nekwervels naar beneden, maakt een trage reis over haar ruggengraat en houdt stil vlak boven haar stuitbeen. Zelfs in haar slaap voelt ze hoe haar lichaam huivert wanneer hij het mes plat op een van haar billen legt.
‘Ga door, liefste,’ fluistert haar hoofd, maar haar lippen bewegen niet mee en de woorden verdwijnen in een zachte mist van hunkerend verlangen.
Ze wil hem. Ze wil dat hij haar neemt. Wild, onbeheerst, haar laten voelen dat hij haar meester is.
Ze houdt van hem, kust de grond waarop hij loopt.
Haar Eric…

Zijn fluisterende woorden, zijn adem in haar oor, doen haar opnieuw sidderen en honderden minuscule haartjes op haar lichaam komen allemaal overeind.
‘Allerliefste,’ klinkt er opnieuw in haar hoofd, maar ook deze keer zullen de woorden Eric niet bereiken.
‘Liefste, ik verlang naar je. Je mag alles met me doen. Ik ben immers jouw vrouw… Eric…?’

Geluiden vanuit de badkamer maken dat ze haar ogen open doet. Het schijnsel van de maan omhult haar glimlach met een zachte waas en ze weet meteen dat ze meer dan aangenaam bezoek heeft gehad. Ze ruikt hem! Overal waar Eric haar lichaam heeft aangeraakt kan ze zijn geur waarnemen. Ze strijkt met haar hand over haar schouder. Dan drukt ze haar hand tegen haar neus en ademt diep in.
Een golf van verliefdheid giert door haar onderbuik en laat de spieren van haar bekkenbodem bij elkaar trekken.
‘Ben jij dat…?’ roept ze, in de hoop dat hij terug zal komen om haar een innige afscheidszoen te geven, met alle gevaren van dien.
Als in stereo klinkt er zowel vanuit de badkamer als van beneden in de hal:
‘Ja, schat.’
Ze hoort hoe de voordeur open gaat en even later zacht in het slot valt. Tegelijkertijd stopt het geluid van stromend water dat in de badkuip valt. Sofie laat zichzelf uit bed glijden en volkomen naakt kruipt ze naar het grote raam. In het schijnsel van een lantaarnpaal ziet ze de rijzige gestalte van Eric. Hij stapt in zijn auto en blijft daar nog enkele minuten roerloos zitten, voordat hij de motor start en de straat uitrijdt.

Max komt de slaapkamer binnen en ziet zijn vrouw op haar knieën voor het raam zitten, naar buiten turend. Zijn ogen glijden over haar naakte lichaam en laten zijn mannelijkheid groeien. De handdoek om zijn middel kan het niet verhullen.
‘Wat is er schatje?’ Zijn stem klinkt luid, hoe zacht hij ook probeert te praten.
Sofie schrikt op en ziet meteen de handdoek als een tentdoek vooruitsteken. Haast beschamend legt ze haar hand voor haar kruis en vouwt haar arm om haar borsten.
‘Niet doen schat,’ zegt Max, terwijl hij naar haar toeloopt en haar handen voor haar lichaam wegtrekt. De handdoek is van zijn heupen gegleden.
‘Ik wil niet, Max,’ zegt Sofie en duwt hem van zich af. Teleurgesteld trekt Max zijn wenkbrauwen op.
‘Maar je wilde iedere dag, de laatste tijd,’ zegt hij en trekt er een kinderlijk pruillipje bij.
‘Maar nu even niet,’ zegt Sofie en wil terug in bed kruipen. Op dat moment grijpt Max haar bij haar heupen. Hij duwt haar op haar buik op het bed en drukt zijn lichaam op dat van haar.
‘Max! Niet doen!’ roept Sofie, maar haar woorden smoren in het dekbed. Ze voelt hoe opgewonden hij raakt van de macht die hij op dit moment heeft en probeert zich om te draaien in zijn omhelzing. Maar de armen van Max zitten als bankschroeven om haar middel.
‘Liefje,’ zegt ze en probeert hem zo te paaien, ‘jij wilt het een beetje ruig? Dat kun je van me krijgen hoor…’ Max gromt iets onverstaanbaars op haar rug, terwijl hij zijn mond over haar huid laat glijden en zich als een bulldozer op haar heeft gelegd. Zijn grip verslapt.
Cruciale fout, vriend!! schiet het door Sofie’s hoofd en ze duwt in één krachtige beweging haar elleboog naar achteren. Ze hoort iets kraken en hoe Max een pijnlijke kreet slaakt.
Volkomen verbouwereerd staat Max op en houdt zijn hand voor zijn mond. Sofie draait zich om en kruipt achteruit naar het hoofdeind van het bed. Haar elleboog voelt pijnlijk. Ze ziet hoe er bloed tussen de vingers van Max doorsijpelt. Het maakt een stippelpatroon op de parketvloer.
‘Sffmerige teefff!’ roept hij vanachter zijn hand. Het klinkt anders. Slissend. Max kijkt vol ongeloof naar zijn bebloede hand, waar nu twee voortanden in liggen.
Hij draait zich bruusk om en Sofie hoort dat hij in de badkamer hun tandarts belt. Zonder verder nog iets tegen haar te zeggen kleedt hij zich aan en verlaat nog geen vijf minuten later hun huis.

Ze voelt zich smerig door Max’ ongevraagde aanraken, woedend bij zoveel ongepastheid.
Zoiets zou haar Eric nooit – Nooit! – doen. Die zou het onbeleefd vinden en haar zeker niet met zoveel ruwheid behandelen…
Ze trekt haar zwarte badjas aan en loopt op blote voeten de trap af.
In de keuken pakt ze twee messen – een vleesmes en een fileermes – van de magneetstrip naast het fornuis en loopt ermee naar de achterdeur.
Het tuinpad is aardedonker en de houten vlonders zijn glad onder haar voeten, maar ze weet zonder te vallen bij de schuur te komen. Uit de zak van de badjas haalt ze het bosje sleutels en opent de drie sloten.
Eenmaal binnen knipt ze het licht aan. De spaarlamp heeft ze vervangen door een zacht peertje van 15 watt. Het roodbruine licht schijnt over het naakte lichaam van een jonge vrouw, die voor Sofie’s voeten op de grond ligt. Een oude, zwarte slaapzak doet dienst als matras, maar ook om de vrouw straks makkelijker te kunnen vervoeren. Haar handen zijn bij elkaar gebonden met een rood stuk hengsel van een van Sofie’s uitgerangeerde handtassen. Haar voeten zitten vast met pakjestouw. Over haar mond zit een breed stuk duct tape.
Eigen merk van de Gamma, want dat was veel goedkoper dan het echte spul.
‘Ik heb zo’n zin in je,’ zegt Sofie zacht terwijl ze op haar hurken gaat zitten. Met beide messen streelt ze de buik en borsten van de vrouw. Deze ademt zwaar in en uit, gek van angst. Haar lichaam schokt en ze probeert de strelende messen te ontwijken. Door het worstelen laten de messen kleine sneetjes achter en ontstaan er kleine, bloederige streepjes in haar huid.
‘Draai je om, liefje,’ fluistert Sofie en trekt de vrouw aan haar haren om op haar buik. Opnieuw streelt Sofie haar met een mes. Alleen het fileermes deze keer.
‘Ik heb een opdracht gekregen, liefje.’ Sofie’s stem klinkt lieflijk, vriendelijk, liefdevol haast. ‘Voel je vereerd; je bent mijn eerste!’ De vrouw huilt hysterisch en er klinkt smekend gemurmel vanachter het stuk tape.
Sofie heeft er echter geen oor voor. Ze zet de punt van het mes op de huid van de vrouw, bovenin haar nek.
Dan verschijnt er een zachte glimlach om de mond van Sofie, terwijl ze geruststellend zegt:
‘Het doet maar héél even pijn…’

© Jolka 23-01-’10